"Tot mijn grote spijt moet ik je mededelen dat ik er niet meer ben"

De zin die nog lang niet uitgesproken had mogen worden.

Ze wist al heel lang dat het leven voor haar niet vanzelfsprekend was. Misschien leefde ze het daarom wel zo gretig. Levenshaast, noemde ze dat zelf.

Marlous leefde. Voluit.

Ze fietste, reisde, golfde, wandelde met Tips en later met Tommie, maakte plannen en begon alweer aan iets nieuws voordat het vorige goed en wel klaar was. Ze kon intens genieten, onbedaarlijk lachen, scherp uit de hoek komen en zich met indrukwekkende vasthoudendheid vastbijten in alles waarvan ze vond dat het anders of beter moest.

En ze schreef.
Over ziek zijn zonder je patiënt te willen voelen. Over transplantatie, ziekenhuizen en dokters. Over de absurditeit die zich soms achter een spreekkamerdeur afspeelt. Over angst en hoop, bijna altijd met humor en relativering. Die verhalen staan hier nog steeds en dat willen we graag zo houden.

Deze website wordt geen monument waar het stil moet zijn. Het blijft de plek waar Marlous zelf aan het woord is. Waar ze vertelt, zich verbaast, moppert, relativeert en je af en toe hardop laat lachen.
Haar lichaam heeft haar gedurende haar leven heel wat voor de kiezen gegeven. Maar Marlous liet zich nooit samenvatten door wat ze mankeerde. Ze wilde vooral leven. En dat deed ze, volop

Met een enorme nieuwsgierigheid, een soms verbijsterende hoeveelheid energie, heel veel humor en een groot hart voor de mensen om haar heen. Voor haar familie, haar vrienden én voor de grote liefde in haar leven. Ze had intens lief.

Op 11 augustus 2026 kwam aan dat leven een veel te vroeg einde.

Wat ze schreef, waar ze voor stond en wat ze bij zoveel mensen teweegbracht, is er nog. Lees haar verhalen. Lach om haar observaties. Verwonder je over alles wat ze heeft meegemaakt. En leer haar een beetje kennen.
En als je haar al kende, vind haar hier terug.