Chirurgen tijdens operatie

‘Marlous schrijft’ is een verzameling van door mijzelf geschreven verhalen.

Ode aan Dr Hatchi

Wachten. Wachten op wát eigenlijk?

Wachten op iets waarvan ik niet wist of het wel zou komen: een setje nieuwe longen.

Roken, het blijft een teer onderwerp

Ja natuurlijk ben ik vandaag, zoals altijd, veel te vroeg voor mijn afspraken in het ziekenhuis.

Vrouw met sigaret
Image by S O C I A L . C U T

Gemak dient de mens

De nieuwe patiënt, de bange patiënt, de tijdelijke patiënt, de bijdehante patiënt, de onzekere patiënt, de stille patiënt, de eeuwige patiënt. Patiënten; er zijn er velen. En dus ook vele soorten.

Dokter de Nerée

Bloed laten prikken: check!

Urine opgevangen en ingeleverd: check!

Nog 1 uur en 45 minuten wachten totdat ik vandaag op de poli nefrologie een afspraak heb met dr. Simsalabim.

 

‘Lekker op tijd Marlous, je hebt weer eens heerlijk ruim zitten rekenen’ zeg ik tegen mijzelf.

Dagelijkse dosis van vitaminen
Kale Tips.jpg

De stad die een dorp werd

Máááááárlous” hoor ik wanneer ik langs Café Kale loop.

Wanneer ik naar rechts kijk zie ik ze op het terras zitten; Willem, Roelien en Hilde, een paar van mijn overburen.

 

Ik dacht nog even snel in de buurt een rondje te lopen met mijn hond, maar nu ik gespot ben door de buren kan ik niet zomaar doorlopen

Ik voel een afstand

Mijn telefoon gaat en ik zie al aan het bekende 020-nummer wie het kan zijn.

Voor de vorm zeg ik dolenthousiast maar op een vragende toon: ‘Met Marlous’,

‘Goedemiddag, met Albus Simsalabim van ‘De Ziekfabriek’.

Ik moet altijd lachen om deze uitgebreide introductie van mijn nefroloog, want alleen zijn voornaam noemen zou al genoeg zijn. En zelfs dát zou niet nodig zijn, want ik herken zijn stem inmiddels uit duizenden. Een ‘hallo, met mij’ zou al volstaan.

Image by Hennie Stander
Verkeersbord Amsterdam.jpeg

Geluk is niet te koop

De oplettende- en nieuwsgierige lezer van mijn boek ‘de onzichtbare patiënt’ is het opgevallen dat er in mijn nieuwe verhalen één van de hoofdrolspelers ontbreekt. Helaas moet ik je mededelen dat deze mannelijke hoofdpersoon al in 2010 uitgeschreven is uit het verhaal. Om de oplettende- en nieuwsgierige lezer toch wat tegemoet te komen plaats ik er om precies te zijn één verhaal over. 

Dialyse

cultuur

Ik druk op de grote zwarte knop om de dikke klapdeuren van de dialysezaal te openen. Na de klapdeuren kom ik voor ruim vier uur in een ruimte waar ik me gek genoeg langzamerhand steeds meer thuis voel. Alsof ik in mijn tweede woonkamer terecht kom.

Ik doe wat ik altijd doe, ik loop naar mijn plek, leg mijn spullen neer, ga mezelf wegen om te bepalen hoeveel vocht ze er vandaag tijdens de dialyse uit moeten halen en ga op mijn bed op de verpleegkundige wachten die me op het dialyseapparaat gaat aansluiten.

Image by Yuliyan Grozdev
Image by Karim MANJRA

Geduld is een héle schone zaak

15 maanden.

15 achtereenvolgende maanden was ik ooit van huis.

15 maanden afzien na al 9 jaar leven met ernstige beperkingen door het hebben van de ziekte Pulmonale Arteriële Hypertensie.

Die 15 maanden kan ik onderverdelen in:

DR.Reus

Beste dokter Reus,

 

Kan ik even met u praten?

Weet u het nog, onze eerste afspraak bij u op de poli eind vorig jaar?

Ik liep met u mee uw kamer in en uw eerste vraag was wat ik eigenlijk kwam doen. ‘Ik snap al 17 jaar niet wat ik in een ziekenhuis doe’ dacht ik, maar dat zei ik niet.

U zwaaide met een papier met daarop de uitslagen van een recent onderzoek. ‘Komt u vanwege dít?’ vroeg u mij op een niet al te vriendelijke en bijna afkeurende manier.

Image by Fr. Daniel Ciucci
Image by Samuel Berner

Dr. Sprankel ‘Deel zoveel’

Dr. Sprankel; bijna 16 jaar ken ik hem inmiddels. En hij mij dus ook.

 

Geef deze lieve longarts alsjeblieft een koninklijke onderscheiding alleen al vanwege zijn geduld met mij.

De dag dat ik hem voor het eerst ontmoette herinner ik mij nog goed.

Huh?

Bij de deur van de ingang van de supermarket vis ik mijn mondkapje uit mijn jaszak, nadat ik heb gezien dat de supermarket vrijwel leeg is en ik daarom de winkel in durf te gaan.

Met mijn mondkapje op loop ik meteen op mijn doel af. Terwijl ik een brood uitzoek hoor ik rechts naast me: ‘Hoi schat’.

 

Ik draai me om naar rechts en zie daar mijn overbuurman Wim staan.

Ik herken hem zo, want mensen zonder mondkapje op herken ik natuurlijk meteen.

‘Hé hoi Wim’ zeg ik. ‘Nou ja zeg meid, hoezo draag je in godsnaam een mondkapje?’ ‘Omdat we anders de pijp uitgaan Wim. Dag Wim. Fijne dag verder’.

Image by Tetiana SHYSHKINA
Image by Sherise VD

Effe Dimmen

15 februari 2021

 

Corona beheerst al ruim een jaar het leven, ook online, dus óók op LinkedIn. 

‘Oudjes en kwetsbaren moeten zich maar opsluiten’ en ‘wat voor een winst hebben die oudjes en kwetsbaren nou met die maar paar jaar extra?’ Ik heb LinkedIn nog geen twee minuten geopend of de meest gezellige berichten vliegen me al om de oren.

Ooit heb ik als arbeidsongeschikte, maar als chronisch zieke zeker niet werkloze, een profiel op LinkedIn aangemaakt om een beetje ‘bij te blijven’. 

#de niet-power

vrouw

# Ik heb geen eigen bedrijf 

# Ik heb geen flitsende carrière 

# Ik heb een vrijwel leeg curriculum vitae 

# Ik blink nergens in uit 

# Ik sta nooit in de sportschool 

# Ik luister niet vaak naar podcasts 

# Ik ben niet fit 

# Ik voel me niet altijd een gezegend mens

# Ik heb geen ‘soulmate’

# Ik heb geen ‘allesjes’ 

# Ik heb niet de hele wereld gezien

# Ik heb nooit een overvolle agenda

# Ik heb het nooit druk druk druk 

# Ik ben geen keukenprinses 

# Ik ben een verre van geordend persoon 

# Ik heb geen Bucketlist 

# Ik kan geen tien dingen tegelijkertijd doen 

# Ik heb geen honderden connecties op mijn zeer oninteressante sociale media-accounts 

# Ik leg de lat nooit hoog

 

#Samengevat:

 

#Niet-perfect is ook perfect#het is ok om niet ok te zijn#het is goed zo#echt waar #dikke prima tot de maan en terug

Pro Boxing Gloves
Image by Adam Nieścioruk

Hé chick, ik neem die prik

Al wandelend met Tips kom ik een buurtbewoonster tegen.
Terwijl ik zelf liever altijd op flinke afstand blijf van deze dame, blijkt mijn hond altijd een enorme fan van haar.
‘Hé, ben jij al geprikt?’ vraagt ze mij, waarop ik superblij en bijna trots zeg: ‘Nee, maar wel bijna. Donderdag mag ik’.
‘Wat?! Laat jij je prikken?’ krijg ik als reactie terug.