Midden op de afdeling KNO mail ik in wanhopige toestand mijn longarts dokter Sprankel, één van mijn lievelingsartsen van mijn Dreamteam van artsen en hoogstwaarschijnlijk gewoon mijn voor altijd lievelingsarts sinds 2003, het jaar dat ik voor het eerst dit ziekenhuis binnenstapte als longpatiënt. Het heeft de afgelopen weken alleen maar slecht nieuws geregend. Van een nieuwe huidkankerplek op mijn hoofd die bestraald zou moeten worden, het vinden van weer actieve kankerce

De nét iets te lange stilte. De blik in zijn ogen en de manier waarop dokter Rijksdaalder naar zijn computerscherm kijkt. Er zijn nog geen woorden nodig om te weten dat ik hier vandaag in de spreekkamer van de arts zit om slecht nieuws te krijgen. Ik ben een pro geworden in het oppikken en bespeuren van signalen die erop wijzen dat er nieuws wordt gebracht waar ik niet op zit te wachten. En het klopt, want de uitslag van het weefselonderzoek van de door dokter Rijksdaalder we

‘ Ehm, waarvoor is dat infuus? ’ vraag ik de verpleegkundige op het moment dat hij met een infuuspaal mijn ziekenhuiskamer in komt lopen, richting mijn bed. ‘Je bloedwaardes zijn niet helemaal goed, dus je krijgt een infuus.’ Nadat de verpleegkundige mij uitlegt dat ik een infuus krijg, omdat ik een gevaarlijk hoog kalium heb, grijp ik meteen in. ‘Ho, ho. Sorry, maar wil je alsjeblieft eerst even naar mij luisteren?’ zeg ik op een serieuze toon, waarbij de paniek nog net nie

‘Al 25 hè?’zegt dr. Me Gusta met een stralend gezicht en bijbehorende positieve toon, waarbij hij met 25 natuurlijk doelt op het aantal bestralingen dat ik al achter de rug heb en het einde van het traject dat in zicht is. Hij vraagt me hoe het met mij gaat. Alhoewel ik hem wil zeggen dat het heel goed gaat, omdat dat het antwoord is wat ik meestal geef als mensen vragen hoe het gaat, ook als het ronduit beroerd gaat, antwoord ik hem dat ik moe ben. Zo ontzettend moe. Ik zeg