Dokter de Nerée

‘Ehm, waarvoor is dat infuus?’ vraag ik de verpleegkundige op het moment dat hij met een infuuspaal mijn ziekenhuiskamer in komt lopen, richting mijn bed.

‘Je bloedwaardes zijn niet helemaal goed, dus je krijgt een infuus.’

Nadat de verpleegkundige mij uitlegt dat ik een infuus krijg, omdat ik een gevaarlijk hoog kalium heb, grijp ik meteen in.

‘Ho, ho. Sorry, maar wil je alsjeblieft eerst even naar mij luisteren?’ zeg ik op een serieuze toon, waarbij de paniek nog net niet in mijn stem te horen is.

Ik leg hem uit dat ik een paar jaar geleden een insult heb gekregen na een infuus met calciumgluconaat. Ook vanwege een te hoog kalium in mijn bloed.

Daarbij vertel ik hem dat de situatie zo ernstig was toen ik een insult kreeg, dat de crashkar al klaarstond om me te reanimeren indien nodig.

‘Heb je mijn medisch dossier goed gelezen? vraag ik hem ook al weet ik dat het een nogal enorm ding is om door te nemen, dus dat ik ook weet dat het onmogelijk is dat hij dat heeft gedaan. Zijn antwoord: ‘Het werd me niet helemaal duidelijk wat er allemaal stond’ baart me meteen zorgen. Ik geef aan dat ik een arts wil spreken, omdat ik niet zomaar een infuus wil. Ik zeg erbij dat ik best een hap resonium poeder wil nemen als mijn kalium te hoog blijkt, maar dat ze voor het infuus eerst maar contact moeten opnemen met mijn longarts dr. Sprankel of mijn nefroloog dr. Simsalabim. Het lijkt er niet dat die laatste boodschap aankomt.

Al snel staat er een longarts aan mijn bed. Het is voor mij een nieuw gezicht. Zo met dat brilletje lijkt hij enorm op Harry Potter. Dat ik een gruwelijke hekel heb aan alles wat met Harry Potter te maken heeft, dat zegt helemaal niets over hem.

Ik ga met dokter Harry Potter in discussie. Met; ‘Ik weet dat u de arts bent en ik de patiënt’ begin ik mijn preek, ‘maar u moet weten dat ik al 23 jaar patiënt ben en inmiddels ook wel wat ervaring én kennis heb’. Ik zeg hem er nog niet eens bij dat ik tegenwoordig verslaafd ben aan de ziekenhuisserie ‘The Pitt’ op HBO Max en dat ik daardoor zelfs het idee heb dat ik bijna arts ben. Jullie hebben een te hoog kalium in mijn bloed gezien, maar klopt dat wel? Gisteren had ik nog een normaal waarde, dus dan lijkt het me stug dat ik na een dag bijna niets eten en drinken zo’n hoog kalium heb. Ik wil niet zomaar zo’n riskant infuus.

Dokter Harry Potter kijkt me wat geïrriteerd aan. Alsof hij het vermoeiend vindt dat ik me ermee bemoei.

Paniekerig zegt dokter Harry Potter dat ik een levensbedreigend hoge waarde heb en dat er nú moet worden ingegrepen. ‘Man, doe niet zo dramatisch’ denk ik, terwijl ik mij met een diepe zucht voorbereid op de verdere discussie met deze voor mij onbekende arts.

‘Weet je wat het ook is en dat is erg belangrijk om te weten’ zeg ik op een belerende toon. ‘Kijk, op mijn linkerarm heb ik een shunt en in mijn rechterarm zit een infuus. Dat betekent dat ze vanmorgen moeite hadden met een plek vinden om bloed te prikken. Ze moesten dus vanmorgen uit mijn hand bloedprikken. En iedereen weet dat het op die wijze een gestuwde bloedafname is en voor een vals verhoogd kaliumgehalte kan zorgen’ zeg ik alsof ik ter plekke een gastcollege geef. ‘En als blijkt dat de waarde niet klopt en ik dus een normaal kaliumgehalte heb en jullie mij een infuus geven voor een te hoog kalium, dan zit ik er straks slechter bij dan nu, dat kan ik wel vertellen’ zeg ik op een zelfverzekerde toon die net niet arrogant klinkt.

Mijn mond opentrekken als patiënt helpt dus wel weer, want de longarts stelt voor om opnieuw bloed te prikken om te zien of de waarde inderdaad niet klopt.

Nog geen 30 minuten later staat dokter Harry Potter weer in mijn kamer.

‘Sorry, je had inderdaad helemaal gelijk, je kaliumwaarde is volstrekt normaal en was inderdaad afwijkend door de gestuwde afname’.

‘Zie je nou wel’ zeggen zou ik te makkelijk en flauw vinden, dus ik zeg: ‘Dank je wel’, terwijl ik bijna uit mijn bed wil springen van opluchting.

Voor de rest zeg ik helemaal niets. Wat ik best knap vind van mijzelf.

De verpleegkundige bedankt me dat ik zo rustig blijf na deze door hun gemaakte fout. ‘Ach ja, jullie zijn zo lief om me al 23 jaar op te lappen in dit ziekenhuis’ en denk in mijzelf ‘Een beetje credits hebben jullie wel opgebouwd ’ er achteraan.

Na nog duizendmaal excuses van de longarts en de verpleegkundige, een compliment, omdat ze blij zijn dat ik me ermee heb bemoeid en de melding dat ze dit voorval op de verpleegafdeling gaan bespreken om nooit meer fout te doen, hoor ik meteen dat ik naar huis mag na deze korte onverwachte ziekenhuisopname.

‘Maar zeg Marlous, wat is nu je boodschap’ denk je nu?

Nou, het is natuurlijk fantastisch dat al die artsen en verpleegkundigen er zijn. Ze weten veel, kunnen veel en doen veel, maar als patiënt heb je ook een belangrijke taak:

BLIJF ZELF NADENKEN. ALTIJD.