De Kankerkelder

Bij het uit de lift stappen op verdieping -2 afdeling radiotherapie beland ik meteen in een voor mij compleet nieuwe wereld.

Alhoewel dit ziekenhuis al sinds 2003 mijn tweede woonkamer is, wist ik niet dat er nog meer op verdieping -2 te beleven was dan het parkeren van je auto. Onder de grond van het ziekenhuis blijkt een wereld van kanker te bestaan die ineens van een ‘ver-van-mijn-bed-show’ is veranderd in een ‘in-mijn-bed-show’.

Deze afdeling is groot en zit bomvol met mensen. Als ik zo rondkijk, dan lijkt het alsof de hele wereld kanker heeft. Dat is aan de ene kant een heel triest gegeven en aan de andere kant zorgt het ervoor dat ik me een keer minder eenzaam voel. Het is weer eens wat anders om in de categorie ‘veelvoorkomend’ te vallen in plaats van ‘zeldzaam’ en een leven te hebben dat meer mensen wél zullen begrijpen dan niet.

Ben ik de enige persoon bij wie het woord ‘Kankerkelder’ oppopt in het hoofd bij het ontdekken van deze afdeling onder de grond?

Overigens zegt dat niets over de sfeer, want als ik dat zou moeten omschrijven, komt het oer-Hollandse woord ‘gezellig’ in me op.

Vandaag heb ik vier weken na de diagnose uitgezaaide huidkanker eindelijk een intake om het behandeltraject te bespreken. Ik vond het na het krijgen van de uitslag lang duren, voordat ik een beetje wist waar ik aan toe was.

Of ik het was die de afgelopen weken regelmatig bij de afdeling KNO aan de telefoon heeft gehangen om te klagen over het ontbreken van contact na de diagnose, de chaos rondom de te plannen onderzoeken en de traagheid van de organisatie? Zeker weten. Ik wist niet dat ik blij kon zijn met eindelijk een afspraak met een oncoloog van afdeling radiotherapie en het daar laten maken van mijn masker voor de bestralingen.

Eerst word ik geroepen voor het maken van het bestralingsmasker.

‘Heb je last van claustrofobie?’ wordt mij gevraagd door Maskerman. Stoer zeg ik: ‘Nee joh, ik ben wel wat gewend’, maar zodra ik lig en het masker gemaakt wordt, ervaar ik het toch anders. Met zo’n strak masker op mijn hoofd en hals en vastgesnoerd op een tafel, denk ik ineens terug aan de periode na mijn longtransplantatie toen ik helemaal niets meer kon en me gevangen voelde in mijn eigen lichaam.

Sindsdien heb ik er moeite mee als ik ergens niet weg kan. Het is nu weer een kwestie van verstand op 0 en het allemaal ondergaan.

Wat voelt het nog onwerkelijk dat ik hier nu als kankerpatiënt lig, terwijl ik 23 jaar geleden als patiënt met PAH binnenkwam. Mijn leven voelt inmiddels wel een beetje aan als een volle bingokaart. Maar dan zonder de gewonnen prijs.

‘Volgens mij heb je nu een afspraak met de oncoloog?’ vraagt Maskerman mij zodra het maken van het masker klaar is.

Op een toon alsof ik een hele fijne afspraak heb zeg ik: ‘Klopt, ik heb een afspraak met dr. Me Gusta.

‘Ik was zo blij toen ik zijn naam zag staan bij de afspraak’ zeg ik erachteraan en leg hem meteen mijn liefde uit voor artsen met een niet- Nederlandse achternaam na het zien van zijn vragende blik.

‘Ik ben er ooit achtergekomen dat artsen met een niet-Nederlandse- en het liefst zo ingewikkeld mogelijke achternaam hele goede- leuke- en lieve artsen zijn’ leg ik hem uit zonder dat hij op deze voor hem nutteloze informatie zit te wachten.

‘Ik weet dus zeker dat dr. Me Gusta dé perfecte arts is voor mij’ zeg ik ook nog stellig terwijl ik nog nooit eerder van deze arts heb gehoord en hem al helemaal niet ken.

Maskerman moet lachen.

Na het maken van het masker word ik binnengeroepen bij dr. Me Gusta.

Ik zie een opgewekte- en charmante arts die qua uitstraling al voldoet aan mijn opvatting over artsen met een niet-Nederlandse achternaam.

Na een paar minuten in de spreekkamer van dr. Me Gusta kom ik erachter dat hij qua innerlijk ook 100% voldoet aan diezelfde opvatting.

Dr. Me Gusta legt me uit wat het plan is. We komen uit op zeven weken lang vijf keer per week bestraling.

Hoe wanhopig ik me op de dag van het lezen van de diagnose voelde, zo vol vertrouwen zit ik hier nu te luisteren naar wat deze arts mij allemaal op de perfecte toon te vertellen heeft.

Het slechte nieuws klinkt uit zijn mond niet als een kansloos verhaal. Ik houd zo van de artsen die met positiviteit strooien in plaats van de artsen die je verbaal lijken te straffen voor je slechte gezondheid.

Na een gesprek over het behandelplan en de te verwachte bijwerkingen, verlaat ik met een goed gevoel de spreekkamer van dr. Me Gusta. ‘Ja, dit is absoluut dé man die mij beter gaat maken’ is mijn gedachte.

Welkom in mijn Dreamteam dr. Me Gusta.