Zomaar een werkdag

Vandaag carpool ik met Mirjam. Nog voor de afgesproken tijd is ze bij mij thuis.

Na de koffie rijdt zij ons in mijn auto naar de ‘Ziekfabriek’ op de Zuidas.

Het is niet zo druk op de weg, dus we zijn er zo.

Terwijl we Tommie heel even in de auto laten, loopt Mirjam mee naar binnen. Ik neem Mirjam mee naar de afdeling. Ik zie dat mijn collega’s er al zijn. Gek genoeg heb ik nog steeds geen idee hoe ze heten na al de derde week dat ik hier rondloop. Misschien wordt het tijd dat ik ze hun namen eens ga vragen. Dat is wel zo attent.

Nadat ik Mirjam een korte rondleiding heb gegeven, check ik in bij Fuchsia, de machine waar we vandaag mee werken. Mirjam gaat weer terug naar Tommie om met hem een rondje te wandelen.

Het duurt niet lang voordat één van mijn collega’s me roept.

Ze wijst me de kamer waar ik mijn spullen kan neerleggen en geeft vervolgens aan dat ik verder kan lopen.

Ik ga op de tafel liggen, zoals ik dat al twaalf keer heb gedaan.

‘Mag ik je geboortedatum’ vraagt één van mijn drie superleuke collega’s die daar staan. ‘Achtvijfzevenenzeventig’ antwoord ik op de automatische piloot.

Liggend op de tafel, wikkelen mijn collega’s mijn hoofd in met folie en drukken het nog even extra aan bij de grote bult achter mijn oor.

‘Ben je klaar voor het masker?’ vragen ze daarna.

Met het masker strak op mijn hoofd en hals word ik met muziek op de achtergrond in het apparaat geschoven. Eerst wordt er een scan gemaakt om te kijken of het masker goed op z’n plek zit. ‘We gaan de scan nu bekijken’ wordt mij gezegd na het maken van de scan.

‘Eén, twee, drie, vier, vijf, zes….’ in mijn hoofd begin ik te tellen, omdat ik benieuwd ben hoelang het nou eigenlijk duurt allemaal. Zolang kan het niet zijn.

Ik ben nog niet zo ver met tellen als ik hoor: ‘We gaan de tafel bewegen’ met daarna: ‘We starten de behandeling’. Met mijn ogen dicht zie ik wat gekleurde flitsen langs mijn ogen heen en weer gaan. Je zou denken dat de flitsen geurloos zijn, maar het ruikt toch naar iets dat ik ken.

‘Ja, dát is het, bedenk ik me ineens. Het is de geur van een kopieerapparaat. Niet dat ik daar ooit zelf onder ben gaan liggen, maar vroeger als student heb ik het apparaat toch vaak voor kopietjes gebruikt, dus de geur herken ik uit duizenden. Nu ik hier lig ruikt het niet alleen naar kopieerapparaat, maar met zo’n masker strak op mijn hoofd en hals geplet, lijkt het ook of ik eronder lig.

‘We zijn halverwege de behandeling’ hoor ik een collega zeggen door de intercom vanuit de kamer verderop.

Kort daarna zegt ze: ‘De behandeling is klaar, we komen eraan’.

Mijn collega’s komen de kamer binnen en halen het masker van mijn hoofd en hals en verwijderen de folie.

Ik sta op van de tafel en met een ‘tot morgen’ loop ik naar de andere kamer waar mijn spullen liggen.

Via de balie loop ik naar de lift om naar de de grote hal te gaan. ‘Tot morgen’ zeg ik tegen mijn collega’s van de balie.

Mirjam en Tommie wachten me al op bij de uitgang.

‘Zullen we nu voor koffie, thee en appeltaart gaan bij café Kale bij mij in de straat?’ stel ik voor, terwijl we in de lift staan naar de garage voor medewerkers. Thuis aangekomen blijkt café Kale dicht te zijn. Samen met Tommie lopen we maar door naar de Koffiesalon op de Utrechtsestraat. Daar zit het vol met mensen. Het valt me op dat het voornamelijk vrouwen zijn. Wat een sportieve types allemaal, want ze dragen bijna allemaal een legging.

Na een kop cappuccino, thee en een groot stuk appeltaart lopen we weer naar huis. De werkdag zit erop.

Ja, patiënt zijn is gewoon een baan hoor. Zelfs eentje waar je voor wordt aangenomen, zonder te solliciteren. Het gekke is wel dat je van te voren nooit weet welke baan je krijgt.

Maar ik ben wel benieuwd. Wat vind je, zou deze nieuwe functie als kankerpatiënt een beetje interessant staan op mijn LinkedIn?